هوشیاری حسی

“هوشیاری حسی”  در برنامه ریزی عصبی – زبانی به معنای توانایی مشاهده، دقت و تشخیص علائم بیرونی از حالت های درونی فرد است. در برنامه ریزی عصبی – زبانی از هوشیاری حسی در جهت آموزش ذهن به منظور مشاهده و شنیدن دقیق ارتباطات غیر کلامی شامل حرکات بدن وکیفیات صدا استفاده می شود. هنگام برقراری ارتباط، هر کسی به طور ناخودآگاه علائمی از خود نشان می دهد که ناشی از حالت های احساسی، ذهنی و فکری درونی اوست. ما می توانیم با افزایش توانمندی های خود در زمینۀ تیز حسی دقت خود را در تشخیص این علائم افزایش دهیم. از آنجایی که بسیاری از این علائم از طریق ارتباطات غیرکلامی انتقال می یابد،  مهم است که بتوان با تسلط بر مهارت ها و فنونِ هوشیاری حسی، خود را به یک شخص حرفه ای در برقراری ارتباط تبدیل کرد. اگر بتوانیم مهارت های هوشیاری حسی را در خود تقویت کنیم، این توانایی را خواهیم داشت که از طریق علائم بیرونی  به آنچه در درون  مخاطب می گذرد پی ببریم و در تعامل با او مؤثر باشیم.

الگوی ارتباطی برنامه ریزی عصبی – زبانی هرگونه ارتباط بین فردی را در مجموعه ای از کنش ها و واکنش ها و در چارچوب ارتباطات کلامی و غیر کلامی می بیند. بنابراین نشانه های فراوانی را می توان از طریق پیام های غیر کلامی، از جمله از طریق همخوانی  یا نا همخواني   بین کلام و زبان بدن و لحن صدا، به دست آورد. منظور از همخوانی، زمانی است که کلام، همگام و همسو با ارتباطات غیر کامی باشد و نا همخوانی،هنگامی است که ارتباطات کلامی و غیر کلامی باهم همسو نباشند. با فراگیری شیوه های هوشیاری حسی و اعمال آن ها در ارتباط با دیگران، به ویژه در سطح ناخودآگاه، می توان ارتباط مؤثری را با دیگران برقرار کرد. هوشیاری حسی می تواند کمک های شایانی را نیز در خصوص کیفیت، عمق و صداقت گوینده در ارتباط با دیگران تحقق بخشد.

بدون شک یادگیری مهارت های هوشیاری حسی، نیاز به زمان و تمرین های فراوان دارد. به طوری که با انجام برخی تمرین ها و بکاربردن  آن ها در زندگی عادی روزانه، شما این مهارت ها خواهید آموخت و به مرور زمان توانایی های لازم در مشاهده، گوش دادن و حس کردن دیگران در ارتباطات را کسب خواهید کرد.